Het grote publiek kent Axel Enthoven vooral als jurerend designer uit het één-programma ‘De Bedenkers’. Een oude rot die met veel wijsheid de gouden ideeën op hun industriële haalbaarheid toetste. Een kennersoog dat het kaf van het koren scheidde en zijn keuzes in  minzame woorden verantwoordde. Toch zijn we al veel langer vertrouwd met Enthovens ontwerpen. ‘s Mans aandeel in het publiek transport in België is bijvoorbeeld behoorlijk groot: tram, trein of bus,… de kans is reëel dat het uit de pen van Enthoven Associates vloeide. De stichter en voorzitter van Enthoven Associates ontwerpt altijd voor mensen. “Designers worden vandaag te veel als sterren bejegend,” vindt hij. “Elke creatieve scheet krijgt als het ware een sokkel. Ik hou niet van dat sterrendom. Ons vak is teamwork. Het heeft niets met trends of mode te maken.”

Het kantoor van Enthoven Associates ligt verdoken achter de statische gevels van de Antwerpse Lange Lozanestraat. Tegelijkertijd tussen het groen, ietwat afgescheiden van de straat, en midden in de
stad. Het is zowaar metaforisch voor Enthoven Associates dat bekend staat als generalistisch ontwerpbureau én transparant designconsultant. Aan de ene kant houdt het de vinger aan de pols van
de maatschappij en tegelijk dwingt het zichzelf tot afstand om wars van trends en modes nieuwe producten te ontwikkelen. “Design is voor mij het zoeken naar de juiste balans tussen ratio en emotie,” zegt Axel Enthoven. “Zoeken naar dat evenwicht vergt enige alertheid  en wendbaarheid om te kunnen corrigeren. Die zoektocht valt samen met mijn hele carrière.”

Vlaanderen Manager: Tussen uw eerste wapenfeit als freelance designer en vandaag ligt bijna 35 jaar. Wat is het geheim van uw ontwikkelde evenwichtsorgaan?
Axel Enthoven: “Buikgevoel, met een grote dosis rationaliteit. Al overweegt de emotionaliteit en daarom vind ik mezelf geen goed manager. Ik leef met een buikgevoel dat opspeelt en dat weleens tot beslissingen leidt die niet altijd rationeel te verantwoorden zijn.”
Vlaanderen Manager: U bouwde uw eenmanszaak uit tot internationaal vermaard designbureau. Het laatste wat ik daaruit zou afl eiden, is een gebrek aan managementtalent?
Axel Enthoven: “Gelukkig heb ik voldoende zelfkennis om in te zien waar mijn gebreken liggen, die te erkennen en te zoeken naar manieren om ze te compenseren. Ik heb me omringd met de juiste mensen en dat is een belangrijke katalysator gebleken in de ontwikkeling van dit kantoor. Goed tien jaar geleden hebben we een belangrijke strategische beslissing genomen door te fuseren met het  managementconsultant-, ‘decision support’-, en marktonderzoeksbureau Yellow Window om zo tot Enthoven Associates te komen. Mijn medevennoot Alain Denis vult daarbij niet alleen mijn professionele lacunes aan, hij is ook het ideale klankbord om ideeën te toetsen en mijn emotionaliteit te compenseren met ratio.”

Fundamenteel vooronderzoek

Vlaanderen Manager: Vanuit welke overweging fusioneert een designbureau, dat onder meer keukenpannen, aktetassen, bussen en meubelen ontwerpt, met een management consultancybureau?
Axel Enthoven: “Omdat fundamenteel vooronderzoek een essentiële schakel is voor design. Onderzoek naar het doel van je product, het doelpubliek, de noodzaak ervan, de manier waarop je het moet aanpakken… Het is deze fundamentele vraagstelling die elke ontwerpfase vooraf moet gaan.”
Vlaanderen Manager: En Yellow Window gaf toegang tot die marketingexpertise?
Axel Enthoven: “Inderdaad. Wil je internationaal meedraaien, dan moet je zelf in staat zijn om de juiste analyses te kunnen maken. We zijn design consultants en adviseren onze klanten om tot meerwaarde te komen. Dikwijls moeten we de vraagstelling van een klant opnieuw onder de loep nemen.”
Vlaanderen Manager: Hoe bedoelt u?
Axel Enthoven: “Soms is de vraagstelling niet juist, klopt de achterliggende motivatie of ambitie niet, is men te snel geweest tijdens het vooronderzoek,… Het product zelf moet ook emotie en ratio in evenwicht brengen. Als je weet dat een tram een gemiddelde levensduur heeft van 30 jaar, mag je niet licht over je voorstudie heen gaan. We willen ons als ontwerpers behoeden voor fouten en dan is het ons goed recht – nee, onze plicht! – om ons te bemoeien met het vooronderzoek en alle aspecten van het begin tot het einde. Klanten appreciëren  die aanpak. Ook zij willen fouten vermijden.”
Vlaanderen Manager: Dus jullie economisch model is een totaalpakket: van vooronderzoek tot en met ontwerp?
Axel Enthoven: “Niet altijd. We werken dikwijls voor multinationals die zelf een professionele marketingafdeling hebben en al beslagen zijn in designmanagement.  Dan hoeven we uiteraard niet heel het proces over te doen. We zijn als kantoor generalistisch ingesteld, werken multi-sectorieel en hebben ook een eigen methodologie ontwikkeld om op het vlak van designmanagement de juiste adviezen te geven.”

“Als we blijven vasthouden aan onze rabiate drang tot consumeren en het economische groeimodel niet bijsturen, stevenen we af op een regelrechte catastrofe!”

Sustainability & Durability

Vlaanderen Manager: Dat er nooit gesproken wordt van een Enthoven-product of -stijl, is dat een compliment?
Axel Enthoven: “Ja, want we drukken geen stijl door en maken dus ook geen kopieën van onszelf. Als dienstverleners zijn we kameleons. Als je dat vergeet, kan je er beter mee stoppen. Dat is niet altijd even gemakkelijk, want vaak dienen we meerdere heren. In het geval van een tram of trein gaat het niet alleen om de fabrikant, ook de  vervoersmaatschappij is betrokken, de bestuurder moet er elke dag mee rijden én allerbelangrijkst: de reiziger. Ze hebben elk hun eigen verwachtingen, noden, behoeften en eisen. Als designer rust er dan ook een zware verantwoordelijkheid op je. Designers die ontwerpen voor eigen status of een eigen stijl doordrukken, begrijp ik niet.”
Vlaanderen Manager: U kunt zich erg opwinden over de idolatrie rond design.
Axel Enthoven: “Tja, ik haat mode en trends omdat het voorbij gaat aan belangrijke waarden in het leven. Onlangs hebben we hier een strategische meeting gehouden waarin we de kernwaarden van ons kantoor hebben afgebakend. Het resultaat was de gedeelde filosofi e dat design een toegevoegde waarde moet bieden. Daarom schuiven wij de kernwaarden ‘sustainability’ en ‘durability’ naar voren. Een ontwerp dat niet vernieuwend is of verbeterend, komt de deur niet uit! Daarom ben ik ook blij dat we onze sterren in het publiek transport verdiend hebben.”
Vlaanderen Manager: Hoezo?
Axel Enthoven: “Om sociale én economische redenen. Je kan een duurzaam mobiliteitsmodel ontwikkelen in dienst van een samenleving. Ik pik het niet dat ‘design’ gebruikt wordt om de consumptie aan te zwengelen. Als we blijven vasthouden aan onze rabiate drang tot consumeren en het economische groeimodel niet bijsturen, stevenen we af op een regelrechte catastrofe! Ik voel dan ook wel wat voor de Cradle-to-Cradletheorie (theorie van chemicus Michael Braungart en architect William McDonough waarbij producten zo ontworpen zouden moeten zijn dat ze in de afvalfase kunnen worden omgezet in grondstoffen voor nieuwe producten of volledig afbreekbaar zijn, cds). Daarin dragen we allemaal verantwoordelijkheid.”
Vlaanderen Manager: Zei de ‘oude rot’…
Axel Enthoven:  (onverstoorbaar) “Ik acht het mijn plicht om ons groeimodel in vraag te stellen. In onze sector heb je jonge leeuwen en oude rotten en het moeilijke is dat we als creatieve persoon geacht worden beiden in één persoon te verenigen. Vernieuwend met ervaring. Ook ik heb dat moeten leren. Toen ik eind jaren ’60 afstudeerde, heb ik meteen mijn lange haren geknipt, een das omgeknoopt en gezegd: ‘ik ga meedenken met de industrie en zal dezelfde taal spreken’. Uit ambitie. Uit verlangen naar erkenning en uit drang om geld te verdienen. Dat heb ik nu niet meer. Mijn enige ambitie is dat mijn bedrijf mij overleeft. Uiteraard begrijp ik die jonge leeuwen: ik ben zelf ook zo geweest.”
Vlaanderen Manager: U bent nu 60. Wordt uw tijd kostbaarder?
Axel Enthoven: “Inderdaad. Hoe ouder ik word, hoe ongeduldiger. Dat is het verschil met de jonge leeuwen. Zij kijken altijd vooruit, terwijl wij al terugblikken. Ik word ongeduldig omdat er me minder tijd rest, maar ook omdat ik weet: dat heb ik al gehad, laat het vooruit gaan. Ik heb geen zin meer om telkens weer vanaf Adam en Eva te vertrekken. Dat voortraject blijft weliswaar essentieel, maar dat valt me steeds zwaarder. Ik ben begonnen in een tijd dat men het woord design nog niet kon schrijven. Is dat nu even anders. Ik geef meer verantwoordelijkheid  door, introduceer mijn mensen, maar een termijn kleven op stoppen is weinig zinvol. Soms voel ik me zo gelukkig in wat ik doe dat ik hiermee wil doorgaan tot ik er bij neerval. En soms wil ik meteen stoppen. Het enige wat ik vraag is dat men mij erop wijst wanneer emotionaliteit omslaat in sentimentaliteit. Of wanneer ik seniel word. (lacht) Zeg het mij dan, alsjeblieft, maar vriendelijk.”

Christophe De Schauvre

Geen gerelateerde artikels.

“De bedrijfswereld en het onderwijs hebben elkaar hard nodig,” zo zegt minister van werk, onderwijs en vorming Frank Vandenbroucke. Hij gelooft in de kracht van een goed uitgekiend beleid om de kloof tussen de bedrijfswereld en het onderwijs te dichten.

Vlaanderen Manager: Scholen en bedrijven varen al jaren hun eigen koers?
Minister Frank Vandenbroucke: “De samenleving vraagt veel van het onderwijs, maar draagt daarin ook een zekere verantwoordelijkheid. Zij moet het onderwijs steunen. Er moet een breed maatschappelijk bondgenootschap worden aangegaan. De bedrijven kunnen van scholen immers ‘betere scholen’ maken, en omgekeerd, kan het onderwijs van bedrijven betere bedrijven maken. Het voornaamste knelpunt hierin is dat beide vertrekken vanuit verschillende culturen en realiteiten. Voor het beleid is het een uitdaging om hier een brug te helpen slaan. Dat is niet gemakkelijk, maar iedereen voelt aan dat er op dat vlak nu al allerlei begint te bewegen. Dat is erg hoopvol.”
Vlaanderen Manager: Hoe probeert u deze doelstelling te bereiken of erin te slagen bedrijfswereld en onderwijs beter met elkaar te laten matchen?
Minister Frank Vandenbroucke: “Een significante stap is dat werknemersorganisaties, vakbonden en onderwijsinstellingen in mei 2007 samen een competentieagenda tot stand hebben gebracht. Daarin schaart men zich gezamenlijk achter de gedachte dat de juiste competenties dienen te worden gevonden en dat deze verder moeten worden ontwikkeld. Desnoods een loopbaan lang. Dit moet ook op lokaal vlak kunnen worden waargemaakt. Stilaan begint dat te lukken. Zo situeren de regionale technologische centra (RTC) zich nu al op het kruispunt tussen scholen, VDAB, Syntra en het bedrijfsleven. Dit moeten moderne centra worden met het aanbod van de juiste geavanceerde technologie, waarvan de doelgroep – wanneer dit nodig is – gebruik kan maken via allerlei onderwijsinitiatieven en projecten. Ook sectoraal werden afspraken, met zeer precies becijferde doelstellingen, gemaakt via het sectorconvenant. En zie, ook hier ebt de pleinvrees  stilaan weg. Zo’n afspraken volstaan natuurlijk niet als de basisuitrusting niet volgt. De laatste drie jaar hebben we bijvoorbeeld 31 miljoen euro geïnvesteerd in de basisuitrusting voor de zogeheten nijverheidsscholen. We hebben scholen daarbij ook extra geprikkeld om na te denken over de verhouding  tussen hun leerplan en de uitrusting die ze beschikbaar hebben. En er wordt op een vruchtbare manier over de netten heen gedacht.”
Vlaanderen Manager: Er komt ook Hoger Beroepsonderwijs. Wat houdt dat in?
Minister Frank Vandenbroucke: “Op Europees vlak is een ‘kwalificatieraamwerk’ ontwikkeld, waarin meerdere kwaliteitsniveaus onderscheiden worden, een soort meetlat voor kwalificaties die mensen bereikt hebben. Als je dat raamwerk gebruikt, zie je dat er in ons onderwijsnet voor kwaliteitsniveau ‘vijf ’ – tussen secundair onderwijs en professionele bachelors – nog wat essentieels ontbrak. Zo riskeren mensen in hogescholen in te schrijven voor professionele bachelors, terwijl ze daar niet echt thuishoren. Anderzijds zijn er erg veel middengeschoolde mensen, die makkelijk hadden kunnen doorstromen naar jobs als ploeg- of werfleider, maar dit niet deden omdat ze er op school niet op werden voorbereid. En ook dat blijven dan knelpuntberoepen. Met het Hoger Beroepsonderwijs wil ik alle sporten op de ladder goed kunnen invullen. Democratisering van het onderwijs wil niet zeggen dat iedereen professionele bachelor moet worden of naar de universiteit moet gaan. Je moet wel aan beroepsgerichte competentieontwikkeling doen in functie van het versterken van de kansen op de arbeidsmarkt.”

Culturele erfenissen

Vlaanderen Manager: Wat zijn vandaag uw beleidsprioriteiten voor professionele bachelor- en masteropleidingen en de instellingen die deze opleidingen verstrekken?
Minister Frank Vandenbroucke: “Ik wil een tweede democratiseringsgolf op gang brengen. Er zijn nog veel onbenutte talenten die door omstandigheden en hardnekkige culturele erfenissen en mentaliteitsknopen, niet doorstromen, ondanks de geslaagde verbreding van de poort. Denken we maar aan de allochtone gemeenschap, toch ook een groot reservoir van talent voor onze kenniseconomie.”
Vlaanderen Manager: De onderwijswereld is de laatste jaren snel geëvolueerd, met nieuwe benamingen voor einddiploma’s en instellingen, nieuwe beleidsinitiatieven, enzovoort. Is het voor studenten, ouders en werkgevers die deze afgestudeerden moeten aanwerven, nog wel voldoende duidelijk?
Minister Frank Vandenbroucke: “Dat het nieuwe onderwijslandschap nu nog wat verwarrend overkomt, is enigszins normaal, want men dient zich aan te passen. Maar eigenlijk is de nieuwe structuur veel helderder dan de oude. In het verleden was er een redelijk grote proliferatiedrang van het onderwijs, waardoor men elkaar beconcurreerde met richtingen en opleidingen. Voor de cursist was de keuze vaak te groot. We hebben deze concurrentie een halt toegeroepen en zetten nu sterk in op rationalising. Voor zowel  de leerlingen als het onderwijs zelf is dat ook beter: zo kunnen ze zich concentreren op hun eigen sterkte.”
Vlaanderen Manager: Waarom was er nood aan een hervorming van de Centra voor Volwassenenonderwijs (CVO)? Wat zijn de krachtlijnen van deze hervorming?
Minister Frank Vandenbroucke: “Het volwassenenonderwijs is de laatste jaren kwantitatief zeer sterk gegroeid. Steeds meer mensen zijn geïnteresseerd in extra opleidingen en dat is een goede zaak. Dat getuigt ook van de laagdrempeligheid van de centra. Maar tegenover die interesse werd niet altijd het juiste aanbod geplaatst. Als je enerzijds wel drie keer Spaans kan volgen in dezelfde regio, maar niet de kans krijgt je diploma middelbaar onderwijs te halen, is er een probleem. Daarom hebben we de 147 bestaande gehergroepeerd in 13 samenwerkingsverbanden. Dat maakt dat je je aanbod beter kan spreiden, maar dat je ook kan investeren in aangepaste moderne uitrusting, want sommige sectoren ontwikkelen snel. Er wordt ook werk gemaakt van een betere begeleiding van kandidaatcursisten bij het maken van een opleidingskeuze. Hun aspiraties komen soms immers niet overeen met hun vooropleiding en de realiteit van de arbeidsmarkt.”

Ondernemingszin ontwikkelen

Vlaanderen Manager: Het ‘actieplan ondernemend onderwijs’ is een initiatief om het ondernemerschap dichter bij het onderwijs te brengen. Vanwaar dit idee?
Minister Frank Vandenbroucke: “Er is nog werk aan de winkel voor het ondernemerschap in Vlaanderen. In de Europese context staan we zeker niet vooraan als het op ondernemerschap aankomt. Daarom dit actieplan, dat al start van in de kleuterschool. Ondernemingszin, en de talenten die daarbij komen kijken, kan je immers al van jongs af aan detecteren en stimuleren. Dat is overigens ook in het algemeen goed. Om goed te ondernemen, moet je goed zijn in zelfsturing, initiatief nemen en creativiteit, maar dat zijn eigenschappen die ook voor niet-ondernemers een meerwaarde bieden. Het ondernemerschap in de meer enge betekenis van het woord laten we aan bod komen vanaf de tweede graad secundair. Daar worden die talenten omgezet in actie. Maar daar eindigt het niet. Zo is er in de competentieagenda ook aandacht voor de leerkrachten en voor allerlei initiatieven die buiten de schoolmuren georganiseerd worden. Om dit alles wat te stroomlijnen hebben we het online Kenniscentrum Competento in het leven geroepen. Lesgevers kunnen daar op een gestructureerde manier hun weg vinden in dit sterk divergerend vormingslandschap. En praktisch gezien, vinden ze er ook lesmateriaal, een kalender van specifieke initiatieven,…”
Vlaanderen Manager: Krijgen bedrijfsstages nu voldoende aandacht in het onderwijs?
Minister Frank Vandenbroucke: “Wanneer men de kwaliteit van het onderwijs wil verhogen, zijn bedrijfsstages een belangrijk deel van het leerproces, want bij een goede onderwijskundige begeleiding moet de werkvloer worden geïntegreerd. Dat loopt momenteel vlotter voor de leerlingen dan voor de leerkrachten. Ook de leerkrachten moeten de snelle evoluties in de bedrijfswereld immers kunnen volgen om die kennis weer door te geven. We hebben op dat vlak nu stevige engagementen van zowel de sociale partners als het onderwijs en dat stemt me tevreden. Er blijft nog wel een probleem zitten in de vervanging van de leerkrachten die op stage gaan. De wil is er wel, maar praktisch slagen we er nog onvoldoende in de leerkrachten massaal op stage te krijgen. Maar ik ben hoopvol gestemd.”

Anne-Marijn Somers

Geen gerelateerde artikels.

De familie de Clippel en Jaguar, dat is één hechte band, die al 50 jaar stand houdt. Een halve eeuw al stroomt ‘het groene bloed’ vol passie: eerst bij vader Jacques de Clippel, vandaag bij zijn zonen Pascal en Patrick. Eind februari vierden de twee broers hun ‘gouden huwelijk’ als Jaguar dealers tijdens een exclusieve happening. Wij strikten hen voor een gesprek.

Antwerpen Manager: Hoe is het Jaguar-verhaal begonnen?
Pascal de Clippel: “In 1957 reed vader Jacques de Clippel al met een Jaguar, een schitterende XK 120 ‘Jabbeke’. Hij nam de concessie over waar hij klant was en ging op 1 mei 1957 voor eigen rekening van start. Met klanten van groot-Antwerpen tot in Limburg bouwde hij zijn zaak uit tot grootste Jaguar-dealership in België.”

Antwerpen Manager: Jaguar heeft als merk heel wat stormen gekend. Nooit getwijfeld om verder te gaan?
Pascal de Clippel: “Vader verloor nooit zijn liefde voor Jaguar. Wel startte hij naast het Jaguardealership ook een BMW-concessie op. In 1981 gaf hij Jaguar een waardige thuis onder de vlag van ‘British Auto Center’, met showroom aan de Frankrijklei. BMW ging in Antwerpen verder onder de naam ‘Centrauto’, waar Eric Goethals – vaders vennoot – vanaf 1986 het roer in handen nam.”

Antwerpen Manager: De naam de Clippel stond ook voor de import van Jaguar. Hoe ging dat in zijn werk?
Pascal de Clippel: “In Groot-Brittannië werkte Jaguar zich midden de jaren ‘80 uit het tumult bij de andere Britse merken en verwierf zelfstandigheid. Wij verwierven op 1 januari 1985 offi cieel de status van Jaguar-invoerder voor België. Met een eigen team van een achttal medewerkers reorganiseerden we het dealernetwerk en legden het accent op kwaliteit en uitstraling in lijn met het imago van het merk.”

Antwerpen Manager: De nieuwe rust rond Jaguar bleef niet lang bewaard. Hoe ging het verder?
Pascal de Clippel: “Ford en GM vochten eind de jaren ‘90 om het merk. Ford won het duel, maar had het niet zo begrepen op invoerders. Wij konden uiteindelijk toch ons contract als invoerder verlengen. In 1996 werden de importactiviteiten ondergebracht in een joint venture, met Jaguar als meerderheidsaandeelhouder, maar eind 2003 kwam er toch defi nitief een einde aan ons bestaan als Jaguar-importeur.”

Antwerpen Manager: Toch is de band tussen Jaguar en de Clippel gebleven.
Pascal de Clippel: “Dat heeft alles te maken met de combinatie van importactiviteiten en ons Antwerpse dealership, samen ondergebracht aan de Sint-Bernardse Steenweg in Hoboken. Op 10 september 1992 kwam ik aan het hoofd te staan van een gloednieuwe Jaguar-vestiging aan de Boomse Steenweg in Wilrijk en in 1994 werd de ‘sa Jaguar Brussels nv’ opgenomen in onze groep, met een nieuwbouw in Drogenbos en een bijkomende vestiging in Waterloo (2001) als vervolg. Sinds oktober 2004 leidt mijn broer Patrick onze tweede Antwerpse vestiging in Schoten. Met de volledige groep staan we vandaag voor ongeveer een kwart van de Belgische Jaguar-omzet.”

Antwerpen Manager: Het publiek was niet weinig verbaasd toen naast het exclusieve Jaguar-logo plots een Kia-embleem verscheen. Vanwaar dat contrast?
Pascal de Clippel: “De marges in onze sector staan steeds meer onder druk, onder meer door de ‘block exemption’. Daarom zochten we naar een tweede merk voor onze Antwerpse vestigingen. De voor de hand liggende merken uit de Ford-groep waren allen ruimschoots vertegenwoordigd, dus moesten we verder zoeken. Kia is een snelle groeier en internationale speler met sterke troeven.” Pascal de Clippel: “Jaguar en Kia zijn bovendien nooit concurrenten, maar wel complementair. Dat begint ook bij onze trouwe klanten door te dringen.”

Antwerpen Manager: Ford verkoopt het merk Jaguar. Hoe moet het nu verder?
Pascal de Clippel: “Onze liefde voor het merk zal daar niet minder om worden en we hebben het volste vertrouwen dat het merk zal voortleven. We kunnen alleen hopen dat Jaguar na zijn Fordperiode opnieuw de nodige ademruimte zal krijgen om de noodzakelijke ontwikkeling van nieuwigheden aan te zwengelen. Verder hopen we ook dat Jaguar zich terug wat exclusiever plaatst, om zich weer duidelijk te positioneren tegenover de snel oprukkende concurrentie.”

Antwerpen Manager:Wij wensen jullie daarbij veel succes!

Eduard Coddé

Geen gerelateerde artikels.

De tijd dat kantoren koel moesten worden ingericht, ligt definitief achter ons. De kilte van harde materialen was nefast voor de akoestiek. Het belang van akoestiekbevorderende materialen wordt alsmaar duidelijker en ook mooie vormen mogen weer. En als het even kan, moet het geheel liefst ook nog ecologisch verantwoord zijn. De BuzziSpace-lijn van het Antwerpse bedrijf TecnoSpace beantwoordt volledig aan dit profiel. Het kreeg dan ook niet voor niets  de Design Award 2007. In april 2008 zet TecnoSpace het product in de kijker op het wereldvermaarde Salone Internazionale del Mobile in Milaan.

Deze gloednieuwe manier van ruimtes onderverdelen, is gebaseerd op wanden die met een viltlaag bekleed zijn. Dit zorgt ervoor dat ze alle geluiden goed absorberen en dus zeer gunstig zijn om ‘galmende’ kantoren rustiger te maken. Het bord is vervaardigd uit bio-afbreekbaar papier en karton, het vilt wordt gerecycleerd uit PET-flessen: van de gesmolten kunststof worden opnieuw draden getrokken. “Het materiaal is dus ecologisch verantwoord en kan nadien ook weer perfect worden teruggebracht tot zijn oorspronkelijke  vorm voor hergebruik in andere toepassingen. We streefden echt naar deze cradle-to-cradle benadering,” zegt Steve Symons, gedelegeerd bestuurder van TecnoSpace.

“We streefden naar een echte cradle-to-cradle toepassing.”

TecnoSpace liet ontwerpster Sas Adriaenssens los op het materiaal en zij kwam op de proppen met twee uiterst bruikbare designs: de BuzziZone is een vrijstaande akoestische doe-het-zelfwand met prikbordfunctie, om uw persoonlijke zone af te bakenen in een werk- of thuisomgeving. Het BuzziBoard is een akoestisch dempend en slijtvast viltmateriaal, gerecyleerd uit PET. Het kan voor verschillende toepassingen gebruikt worden. “Zo is het een magnetisch vilten prikbord dat je kan vasthechten op metalen kasten, wanden en koudglazen wanden. Maar we hebben ook al onderhandelingen lopen met fabrikanten van kasten waarbij onze boards gebruikt worden als achterwand.” “Een groot voordeel is dat je het volledig zelf kan monteren. Op twee minuten heb je het in elkaar gezet en je hebt er écht geen handleiding voor nodig. We willen een nieuwe markt aanboren: die van de doe-het-zelf. Wij staan namelijk bekend door onze glazen scheidingswanden voor kantoorruimtes. Dat zijn zaken die je onmogelijk zelf kan in elkaar zetten, daar heb je echt onze technici voor nodig.”

Ook thuis

Wie denkt dat BuzziSpace enkel interessant is op kantoor heeft het mis. “Als je bezoek krijgt, terwijl de kinderen spelen in de woonkamer, staat de BuzziZone op twee minuten recht en kunnen de kinderen achter de wand gewoon verder spelen. Door de geluidsabsorberende kenmerken hoor je de kinderen nog wel, maar zal het geluid veel minder storend zijn.” Maar ook voor nog luidruchtigere toepassingen biedt het systeem een oplossing (bijvoorbeeld saxofoon, drumstel, …) De BuzziZone zal het aantal decibels voor de huisgenoten en buren aanzienlijk naar beneden halen.

Vorm en kleur

TecnoSpace staat voor de volle 100% achter het nieuwe product. “Het is een blijver, daar ben ik zeker van,” zegt Steve Symons. “Natuurlijk zullen de kleuren mettertijd aangepast worden. Momenteel is het nog slechts in één kleur verkrijgbaar en dat komt omdat het materiaal voordien nooit zichtbaar werd gebruikt. Het was altijd een onderlaag die bekleed was, denkt maar aan wanden en plafonds in treinen. Als de tijd er rijp voor is, gaan we op onze website de BuzziSpace-producten online aanbieden en dan kunnen klanten op de site hun wanden pimpen en bestellen. Zo krijgen ze een product volledig naar hun smaak.

Michel Van den Bosch

Geen gerelateerde artikels.

Geen gerelateerde artikels.